17 lutego 2008
Już na wstępie powiedzmy sobie jasno, że największą krzywdą, jaką można wyrządzić kotu w trakcie jego kociego życia, to przygarnąć go z piwnicy.
Dokonajmy rachunku strat i zysków. Zabieramy go z tej brudnej, ciemnej piwnicy, w której sypiał między pralką a lodówką, załatwiał się pod spróchniałym sekretarzykiem, w której żarły go pchły, w uszy wkręcał się świerzbowiec, a pod pazurami gromadził się pył węglowy z hałdy, którą usypano w piwnicy jeszcze w latach pięćdziesiątych. My natomiast zabieramy go w czyste ciepłe miejsce, gdzie nie zabraknie mu jedzenia i picia, zabawek z tasiemką i puszystych kocyków, gdzie obdarzony zostanie troską i miłością.
Kot nam tego nie wybaczy. Czytaj dalej »
Magazyny o tytułach „Mój Kot”, „Twój Kot”, „Nasze Koty”, „Nasze i Wasze Koty” to prasa dla szalonych, ludzi już pogrążonych w kocim szale, którzy chcieliby się pogrążyć jeszcze bardziej. Gdyby czytały ją koty, prawdopodobnie straciłyby do nas resztki szacunku. O kociej prasie będzie jeszcze kiedyś mowa, tymczasem warto się przyjrzeć jednej dziwnej skłonności, która te pisma łączy jak by ją zdefiniować? – skłonności do przekonywania czytelnika, że mój kot jest najlepszy, a przynajmniej lepszy niż twój. Czytaj dalej »
Dzisiejszy wykład poświęcony jest uczuciu wdzięczności, jakie przejawia kot wobec swojego właściciela. Czytaj dalej »
Trudno na temat kotów powiedzieć coś więcej niż powiedział Terry Pratchett w książce Kot w stanie czystym (w oryginale The Unadulterated Cat). Pratchett jako pierwszy opisał takie zjawiska jak kocie szachy, bycie grzecznym; każda kolejna próba opisu jest zaledwie uzupełnieniem albo korektą jego ustaleń (na przykład, Pratchett twierdzi, że kot pozostawiony w mieszkaniu będzie za nami tęsknił jakieś 0,003 sekundy. Otóż z naszych wyliczeń wynika, że uczucie tęsknoty potrwa do 7 sekund, bo tyle wynosi średni czas przejścia od drzwi wejściowych do miski).
Jako dyscyplina naukowa zoologia sentymentalna mieści się gdzieś na obrzeżach oficjalnych nauk zoologicznych. Skażona złą metodologią, błędnymi hipotezami, zaczyna się tam, gdzie kończą się argumenty racjonalne i poparte dowodami. Nie ma dużej wartości naukowej, ale to wszystko, na co nas stać – w konfrontacji z kotem. Bo wobec kota jesteśmy bezsilni, w dziedzinie interpretacji kota znajdujemy się się mniej więcej tam, gdzie człowiek epoki prehistorycznej, który na widok kota podrapał się tępo po głowie, nic nie zrozumiał, po czym go udomowił.
“Wyobraźcie sobie tę sytuację – pisze Pratchett – Jesteście wy, z czołem jak para balkonów, i martwicie się o długofalowe efekty wpływu palenia ognia na środowisko, ściga was i chce pożreć większość dużych zwierząt planety, i nagle pomniejszona wersja jednego z najgorszych wchodzi do jaskini i mruczy. (…)
Pierwszy kot, który zbliżył się do jaskini, przeżył właściwie tylko dzięki zaskoczeniu. Był pierwszym zwierzęciem, jakie spotkał człowiek, które ani nie uciekało przed nim, ani nie pędziło ku niemu i nie śliniło się przy tym.
Wyraźnie go lubiło.A powodem tej sympatii był fakt, że kot już wiedział, że ludzie lubią koty.”
Pewnie, moglibyśmy uznać, że bycie kotem sprowadza się do instynktu, do kilkudziesięciu typów zachowań odziedziczonych z dziada kota i kota pradziada. Być może nawet rzecz dałoby się uprościć jeszcze bardziej, zredukować do miski, kuwety i poduszki, i dać kotu spokój, czym zresztą byłby uszczęśliwiony. Ale nie, przecież nie zostawimy tak kota bez komentarza. Za bardzo nas intryguje.
Poza tym, nie potrafimy się oprzeć pokusie antropomorfizacji kota. Wmawiamy mu uczucia, których nie doznaje, motywacje, które wcale nim nie kierują, i przemyślenia, które nie mogłyby się pojawić w umyśle tak zaabsorbowanym miską, kuwetą i poduszką. Poświęcamy więc za dużo czasu na analizy i interpretacje, z których kot by się uśmiał (mamy w ogóle podejrzenie, że koty wciąż się z nas podśmiewają, bo uważają nas za głupków), ale inaczej po prostu nie potrafimy.
Kociarstwo to tajemnicza sprawa, więc radzimy sobie, jak umiemy.
