27 lutego 2009
Tak bywa, kiedy się zdjęcia swojego kota wrzuca na stockowy serwis i prosi o autoryzację w razie użycia. Zdjęcie Katii trafiło na pewien hiszpański portal jako ilustracja arykułu o ochronie zwierząt – tyle możemy zrozumieć z nagłówków w języku, którego nie rozumiemy.
24 lutego 2009
Jest to pierwsza zasada kociej mechaniki ruchu.
Kot zaprogramowany na wskakiwanie na donicę z kwiatem może powtarzać w nieskończoność tę samą sekwencję ruchów.
Kot wskakuje na donicę. Krzyczysz. Przeganiasz kota. Kot nawraca i wskakuje na donicę. Krzyczysz. Przeganiasz kota. Kot nawraca i wskakuje na donicę. Krzyczysz. Przeganiasz kota. Kot nawraca i wskakuje na donicę. Krzyczysz. Przeganiasz kota. Kot nawraca i wskakuje na donicę.
I tak dalej. Tworzy się pętla ruchów, którą można przerwać tylko poprzez podanie atrakcyjnego posiłku.
22 lutego 2009
Niezwykle prosty i funkcjonalny projekt przydatny dla każdego, kto ma kota – bo jak się ma kota, to nieuchronnie ma się również problem kota wymiotującego.
Kot wymiotuje, bo nażarł się własnej sierści, bo obgryzł liście z kwiatków doniczkowych, bo w karmie coś mu nie odpowiadało itd. Czasami kot wymiotuje bez ewidentnego powodu, jakby po prostu chciał podtrzymać jakąś starą kocią tradycję.
Kocimi wymiotami na ogół nie warto się przejmować (chyba że kot robi wrażenie chorego). Problem stanowi tylko lokalizacja wymiotów, ponieważ kot zawsze wymiotuje tam, gdzie nie powinien (chociaż w sumie gdzie miałby wymiotować? w toalecie?) . Wymiotuje więc na odzież, obuwie, sprzęty gospodarstwa domowego, trudno wyczyszczalne powierzchnie.
Znak “Caution! Cat vomit” zaprojektowała Amerykanka Ellen Gibbs.
16 lutego 2009
Kociarzem Roku w kategorii INSTYTUCJA została oczywiście Viva! Akcja dla zwierząt, w kategorii OSOBA – oczywiście Ania Mrozek (niestrudzona wetka z Łodzi), w kategorii MEDIA – program o zwierzętach warszawskiej TVP.
Na gali było galowo i nieco absurdalnie – tak, jak absurdalnie może być, kiedy w tym samym miejscu w tym samym czasie zbiorą się ludzie ogarnięci tą samą obsesją.
Plus świetnie poprowadzone przez Skibę licytacje, w wyniku których ludzie płacili wielkie pieniądze za przedmioty, których wcale nie chcieli kupić.
My np. uczestniczyliśmy w licytacji styropianowej dziecięcej pracy plastycznej poświęconej problematyce bezdomnych zwierząt. Doszliśmy w okolice 150 zł, co przwyższało pięćdziesięciokrotnie koszty materiałów użytych w pracy. No comments. Cześć kotom!
12 lutego 2009
Prawdopodobnie będziemy tam w niedzielę na kocim stoisku (bez kotów, nienawidzą masowych imprez).
W tym roku, ze względu na
przypadający weekend główne obchody Światowego Dnia Kota odbędą się już
14-15 lutego w Warszawie. Zbiegną się one z organizowaną przez klub
„Jedynka” Międzynarodową Wystawą Kotów Rasowych (Hotel Gromada, ul. 17
Stycznia 32). Natomiast 14 lutego o godzinie 19.00 w Sali Koncertowej
Pałacu Kultury i Nauki będzie miała miejsce Gala, podczas której
wręczone zostaną statuetki dla Kociarza Roku 2008.
8 lutego 2009
Jest to gra, której Terry Pratchett z niezrozumiałych względów nie opisał. Być może Pratchett nie mieszkał nigdy z kotami w warszawskim starym budownictwie, gdzie ściany sięgają trzech metrów, a meble i półki tworzą kondygnacje różnej wysokości – co daje idealne warunki do grania w Bycie Wyżej.
Ponieważ gra zwana Bycie Wyżej polega dokładnie na tym, na co wskazuje jej nazwa. Na byciu wyżej. Niż inne koty.
Sekwencja gry przebiega zawsze według identycznego scenariusza. Na przykład w kuchni. Kot A siedzi na blacie kuchennym (wie, że nie powinien tam siedzieć, ale to już część innej gry prowadzonej z właścicielem mieszkania). W każdym razie siedzi. Pod blat podchodzi kot B. Jest niżej. Dostrzega kota A, który znajduje się wyżej. Patrzy. Patrzy. Patrzy. Coraz bardziej patrzy. I wtedy błyskawicznie rozgrywa się finał: kot B wskakuje na blat, kot A zeskakuje i odchodzi. Kot B siedzi na blacie. Koniec.
W bardziej złożonych odmianach gry koty skaczą po półkach, meblach i plecach, zamieniają się pozycjami i docierają do najwyżej położonych punktów w domu. Któryś z kotów zawsze jest wyżej.
5 lutego 2009
Tak jak w przypadku wszystkich kocio-dizajnerskich projektów, jakie znajdujemy w sieci, projektanci z brytyjskiej hicat stworzyli coś, czego nie da się kupić ani wykonać domowym sposobem. Zabrali się więc za produkcję.
Po wielu nietrafionych zakupach i nieudanych projektach “zrób to sam” wpadliśmy na pomysł: stworzymy prosty, jednoelementowy słup pokryty sizalem, sięgający od podłogi do sufitu. Dla nas to spełnienie potrzeby estetyki, dla naszych kotów – funkcjonalności.
Kto widział, jaką frajdę sprawia domowym kotom wdrapywanie się na drzewa w ogrodzie, ten zrozumie.
Kolejna kocia grafika z połowy XX w. Jim Flora, ilustrator i projektant, okładka płyty z 1955 r.
Bo wszyscy wiemy, że gdyby koty tańczyły, tańczyłyby mambo.
3 lutego 2009
W poprzedniej edycji “Kocich gier i zabaw” zaprezentowaliśmy intrygującą dla człowieka grę znaną w świecie kota jako kocie szachy. Terry Pratchett opisał jednak jeszcze wiele innych, nieprzeniknionych kocich zabaw. Jedną z nich jest: Tamta Strona.
Kocia zabawa podobna do łucznictwa zen – nie chodzi o to, co się naprawdę robi, ale liczy się styl, w jakim zostało to osiągnięte. Gra polega na uporczywym byciu po niewłaściwej stronie drzwi i trwa tak długo, jak długo wytrzyma ludzka cierpliwość, a potem jeszcze trochę. To prosta zabawa, jedynie odrobinę bardziej skomplikowana od zawsze ulubionego Gapienia się na Lodówkę.
Istnieją jednak różne stopnie złożoności, a doświadczony gracz w Tamtą Stronę odruchowo wybiera lokalizacje niewyobrażalnie trudno dostępne dla człowieka, jednak dla kota niezwykle wręcz łatwe do opuszczenia.
1 lutego 2009
Koty przechodzą przez drzwi – i to dosłownie. Gdyby koty projektowały drzwi, byłyby to właśnie takie drzwi. Mniejsza o funkcjonalność. Pojęcie funkcjonalności rzeczy ma dla kotów znaczenie o tyle, o ile dana rzecz może być wykorzystana do zabawy albo psucia (co na jedno wychodzi).
Przedmioty, przez które koty mogą przechodzić, zaprojektowała Marly Gommans z Holandii w ramach pracy dyplomowej. Podejrzewamy, że zainspirował ją kot wychodzący z dziurawej poduszki – rzeczy, którą się uprzednio bawił i którą zepsuł (co na jedno wychodzi).
